فصلنامه فرهنگی،هنری،ادبی،تاریخی استارباد

   مرحوم میر سید حسن امین الشریعه فرزند سید محمد سبزواری ‌(معروف به آقای عراقی) بود و در خانه‌یی واقع در محله‌ پامنار سبزوار زاده شد. سید محمد بعد از تکمیل سطوح و حکمت‌ و عرفان، سفری به هندوستان کرده قریب سه سال در آن سامان مانده بود پدر او مرحوم سید جعفر سبزواری دارای مراتب علمی و عملی و از غایت زهد به آقای‌ زاهد معروف بود. اما امین الشریعه از شاگردان مبرز مرحوم آیت اللّه حاج میرزا حسین علوی مجتهد بزرگ سبزواری بود چندی نیز در مشهد مقدس تکمیل‌ مراتب علمی نمود سپس اغلب عمر خود را به سیر و سیاحت و درک علم و فیض از خدمت بزرگان در ایران و عراق و هند گذرانید من جمله سفری به بیرجند کرد و مرحوم امیر شوکة الملک امیر قائنات متجاوز از دو سال او را نزد خود نگاه داشت.

    امین الشریعه مؤلف کتاب‌های‌ اخلاق امینی،کشکول امینی و سبعه امینی است و لقب امین الشریعه را مظفر الدین شاه قاجار طبق فرمان صادره موجوده‌ به او داده بود.در بالای فرمان، مهر مظفر الدین شاه چنین است: «گرفت خاتم شاهی مظفر الدین شاه‌ دمید کوکب بخت و ظفر بعون اللّه» امین الشریعه از طرف مرحوم آیت اللّه آقا سید ابو الحسن اصفهانی و مرحوم‌ آیت اللّه آقا ضیاء عراقی و مرحوم آیت اللّه حاج میرزا حسین علوی سابق الذکر و مرحوم حجة الاسلام حاج میرزا عبد الکریم مجتهد(نوهء حاج ملاهادی‌ سبزواری)دارای اجازات علمی بود. از اساتید اهل سخن و در برخی از علوم مانند علم‌ حدیث و تفسیر علم اعداد و احضار ارواح و ادبیات و موسیقی کم نظیر بود.گاهی‌ شعر نیز می‌سرود و«بلبل»تخلص می‌نمود.

    در استبداد صغیر آن مرحوم به امر محمد علی شاه قاجار به استرآباد تبعید شد و در آن شهر دوستانی از طبقه اشراف یافت که‌ بعدها نیز به دعوت ایشان بدان سامان می‌رفت. تا آن‌که در سفر اخیر خود به‌ گرگان مریض شد. داروی طبیبان سودی نبخشید و در عصر روز چهارشنبه دهم مردادماه 1318خورشیدی برابر 1358 هجری قمری در دار المؤمنین استرآباد فوت کرد و در مزار امام‌زاده عبد اللّه دفن گردید.

    حاج علی خان قره داغی که پدرش مرحوم عبد الصمد خان میرپنج‌ به شرح سالنامه 1324 قمری که به ضمیمه جلد هفتم کتاب‌نامه دانشوران‌ چاپ شده رئیس دسته‌جات سوار مقصودلو و ملقب به موقر الملک و از امراء لشکر عصر ناصری بوده و خود او نیز بزرگ طائفه مقصودلو و مردی ادیب و با کمال‌ و دارای اطلاعات وسیع تاریخی و ادبی بود بیست سال قبل از فوت والدم در 16جمادی الاول 1338 هجری هنگام مراجعت آنمرحوم از گرگان به سبزوار اشعاری سروده است : ای امنیا رفتنت نزدیک شد / روز روشن پیش ما تاریک شد / دوستان از رفتنت افسرده‌اند / جملگی از فرقتت پژمرده‌اند / چون تو مجبوری برفتن از امین‌ / دوستان از هجر تو اندوهگین.