تقدیم به دوست داشتنی ترین دوست،
« نامجو » ئی که هرگز نامی مجوئید!
گاهی گذشتیم از غم و شادی
گاهی گذشتیم از کم و گاهی زیادی
در این گُذار و گشتِ در همها و بر همها
در بی گُدار ِبیقرار ِهرچه بر ما رفت، باهمها ...
دریای چشمانت، حدیثِ قصّه نایاب یکرنگی
دنیای دستانت، انیسِ غصّه بی تاب دلتنگی
در کوله بار خاطرات خسته ده ساله مان امّا...
نامت، کتاب کهنه ی «تفسیر همرنگی»!
2/7/89
+ نگاشته شده در سه شنبه ۶ مهر ۱۳۸۹ساعت 17:54 توسط علی بایزیدی (ع.سروش)
|
