در ستایش فرشته ی مادر
به مهربانترین مادر دنیا، فرشته ای که دیریست بر زمین می زید!
دستهایت را
دستهایت را از نواختنم دریغ مدار که نیاز ناز نوازشت،
سرود سوری سودائیست که این سر بر لب دارد و این تن در دل!
گامهایت را
گامهایت را به نرمی بردار
که برین بهشت برتر باری
به زیر پرند پای پریوَشت
ازل واره منزلگی را گزیده به سکنی!
چشمهایت را
چشمهایت را از نگریستنم فرومبند
که پرتو مهر مهربان نجیب نرگس مستت
فروغ فَرحَت فانوس شوق است و شرار شعله شور!
آغوشت را
آغوشت را به در برابرم فراخ دار
که هرم هاله صدرت
سرای سور سعادت است و پناه پهنه ی پرنیانی عشق!
و حضورت را
و حضورت را هرگزم دور مدار
که بود جود وجودت
چو بی کرانه آبی آرام بحر و این زلال جاری رود
ترنم ترانه ی هستی نواز زندگانی ست و حیات!
حالیا چه بایدت خواند و چه شایدت نامید؟
که زیباتر فرشته واژه قدسی توراست
متبرک باد نام تو
"مادر"
برچسبها: علی بایزیدی, شعر استرآباد, مادر, گرگان
