بمناسبت شهادت امیر المؤمنین علی (ع)
نظام الدین استرآبادی از افاضل شعرای استرآباد در قرون نه و ده هجری بود و قصاید بسیاری در حق اهل بیت عصمت(ع) سروده و در موضوعات دیگر کمتر شعر گفته است. در برخی از منابع از جمله تذکره تحفه سامی اثر سام میرزا و مجالس النفایس امیرعلیشیر نوایی از او به نظام معمایی نیز یاد شده است، چرا که در سرودن اشعار معما گونه(چیستان) مهارت داشته است. سال مرگ او را 921ه.ق نوشته اند. برای مطالعه بیشتر به کتاب فرهنگنامه مفاخر استرآباد و جرجان اثر حجة الاسلام میرتقی حسینی خواه مراجعه فرمائید:
امیر صفدر غالب، علی ابوطالب وصی احمد مرسل، ولی حی قدیر
خمیر مایه علمش نبودی ار بودی هنوز نان فضیلت به خوان دهر فطیر
شهنشها! صفت ذات اشرف تو بود برون ز کُنه الهی ز حَیّز تقریر
به دست قهر اگر چرخ را بیفشاری چکد ز خوشه پروین به روی خاک عصیر
شکسته رونق دین شد نه قیمت گُهرت چه اهل غَدَر شکستند عهد روز غدیر
محب آل تو را چهره ارغوان زار است ولی دمد ز بناگوش دشمن تو زریر
