فصلنامه فرهنگی،هنری،ادبی،تاریخی استارباد

    با سلام به همه دوستان و همراهانی که در این مدت ۴-۳ هفته غیبت فعالیتهای وبلاگ استارباد از نگارنده ی حقیر گلایه مند بودند متاسفانه درگیریهای کاری و درسی این کمترین در پایتخت سبب شد تا پل ارتباطی فی مابین اندکی لغزان گردد و این امر بر همراهان همیشه نیک اندیش وبلاگ مشتبه گردد که نگارنده از ادامه حرکت استاربادی خویش سرباز زده است...

    این بار راقم سطور با اینکه دیر در صحنه حاضر می شود اما به گمان خویش با دستانی پر آمده است تا شاید اندکی از بار گناه غیبت ناخواسته ی خویش بکاهد انشاءالله

   به زودی ۲ افسانه ی عامیانه ی گرگانی بعد از ویرایش و بازنگری جهت دوستان علاقه مند به روی وبلاگ قرار می گیرد.

برای همسر مهربانم که این روزها چون من درد دوری را بی تابانه تاب می آورد و به یاد روزهای دورتری که چنین گذشت...1

خیره برگاه خالی ات،

           به جستجوی تو بی تاب شب را به تماشا نشسته ام

                                                       بر قله سار تنهائی تا فراز رخوت و اندوه!

                              که سکوت لبهایت

                                        که خمود چشمانت،  

                                               دلتنگتر از همیشه ی بی توست

                                                                   دل خسته تر از هماره ی بی تو!

تو کجائی؟

     که خیره بر خالی لبخندگاه نگاهت، دربند غربت نستوه ناک شب

                                                                      به انتظارت نشسته ام!

                                                           چشم در راه برتافتنت به خنده و امّید!

تو کجائی؟

        در این میانه دلگیر تو کجائی؟

                       مگرنه برجیده ام تو را به شبچراغی دل؟!

                                                                      به همچراغی تن؟!

 چشمانم درنگ توست به دیدن،

                    دستانم درنگ توست به لمس،

                                   گامها به حرکت و گوشها به شنیدن،

                                                                      بازآ به خلوت این تن،

                                                                                       بازآ ستاره ی من!

                                                                                     کرمان- 10/12/83

تقدیم به پیشگاه ارواح طیبه ی شهدای بزرگ انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدس

بویژه  معلم شهید سید محمدعلی شریف الحسینی  و  ملــوان شهید امیر(حسن) معرفت نیای کهن

                                                        *  *  *
پرنده ای به تمنای جاودانگی،

                              از ستیغ قاف غرور،

                                      رمیده ی دست قفس گون تلخ عناد،

                                                           در سرخی غروب سپیده دمان

                                                                                       بگشود بال و پر.

از خاک پاک خاستگاه مرغ رها زِبند

                                           روئید ناگهان

                                                   یک شاخه سوری رز.

                                  برگی دگر چنین ز دفتر تاریک روزگار

                                                         لبریز سطر سطر اَطوار تباهی شد.

             [ زیرا که در دل قاموس وَهم هم،

                        هرگز به بیکرانه ساحت واژگان غریبش

                                                        نبوده هیچ چیزی کلام را

                                                                 که تصویر شایسته بر تحریر.]

آنک به زیر کوبه های بی امان تازیانه

                                     دستی غریو غیرت ژرفای خشم را

                                                                              از دل به لب سرود؛

                                                         پس

                                                            فرورفته دم برنیامد و جاری شد.

                                                                                      گرگان- مرداد ۸۳.